من از عشقت به خدا دل بکنم ، میمیرم چون اسیر تو نباشد بدنم، میمیرم زنده ام تا که گرفتار تو و دربندمتا رها می شود این جان و تنم ، میمیرم اسم زیبای تو وابسته به لبهای من است عطر بیگانه بگیرد دهنم ، میمیرم مهر من در دل پاک تو اگر افتاده ستاین دل صاف تو را گر شکنم ، میمیرم بی تو میمیرم و این حرف مرا ساده...

وقت رفتن گوشه ی چشمی نگاهم می کنی؟وقت رفتن ، غرق در افسوس و آهم می کنی؟ وقت رفتن اشکهایت را نشانم می دهی؟وقت رفتن بغضی از آتش فشانم می دهی؟ وقت رفتن دستهایت را به دستم می دهی؟وقت رفتن با غرور خود شکستم می دهی؟ وقت رفتن روبرویم لحظه ای می ایستی؟مثل هرشب وقت رفتن هم کنارم نیستی؟ طعم تلخ این جدایی را خ...

mehdi_habiby@ کانال شعرهای مهدی حبیبی در تلگرام

بی تو هر ثانیه تنها بشوم ، میمیرمغیر از آغوش تو هرجا بروم ، میمیرم بی تو از حال بد و زار خودم می شِکنم بی تو آرام ، در افکار خودم می شِکنم بی تو در ظلمت شبهای خزان ، پنهانمبی تو منحوس ترین طالع یک فنجانم بی تو من ماهی دریازده ی مفلوکمبی تو بیهوده به آمار زمین مشکوکم بی تو آن برگ پریشان شده ی کاج ، م...

دلش گرفته ساعت همیشه روی هشته اون که پیشم بود عمری رفته و برنگشته یه روزی برمی گردی خدا خودش گواهه ولی تا برگشتنت چشام همش به راهه به عکسه روی دیوار نگام همیشه زومه کنار من بودنت تمام آرزومه بیا که از نگاهت دوباره جون بگیرم چیزی نمونده تا من رنگ جنون بگیرم بذار که ویرون بشم تو ناز اون نگاهت نذار که ...

این شعرو تقدیم میکنم به متولدین ماه قشنگ شهریور: زنبق و نیلوفر و یاس و میخک سوسن و آلاله ، کنار پیچک بازم میون آسمون نشسته ستاره با ناز و ادا و چشمک مثل همیشه از دل مزرعه دور میکنه کلاغا رو مترسک خورشید خانوم از اون بالا می خنده به خوبی هاش ، قشنگی هاش ، نکن شک وقتشه که از خونه بیرون بیای تنها دیگه ...

بی تو این دیده کجا میل به دیدن دارد قصه ی عشق مگر بی تو شنیدن دارد بال پرواز مرا سخت شکستی ای داد بعدتو وحشت یک لحظه پریدن دارد لب خشکیده ی مارا نظری کن جانا جز لبت بوسه مگر ارزش چیدن دارد ای که راهت ز ره عشق جدا بنمودی واقعا بعد تو این راه رسیدن دارد مونسی نیست مرا بعد سفر کردن تو همدم دردم و این د...

بارش های پراکنده می خواهد چشمهایم گاهی که عطرت می پیچد توام با وزش باد مهدی حبیبی

تو می روی و من فقط نگاهت می گنم چون ریزگردی معلق که می خواهد تنها هوای تو را داشته باشد مهدی حبیبی

به آواز خروس نیازی نیست لبخند صبحگاهی ات که باشد ، هر بامداد کبک من خروس می خواند مهدی حبیبی

عاقبت نقاش شدیم بس خوب کشیدیم تو خط و نشان من ، ناز را مهدی حبیبی

حکایات فراوانی شمردند که مستی را به داروغه سپردند بگفتندش زدی فریاد در باغ تو را حد می زند هفتاد شلاق بگفتش نکته ها داروغه با اخم که با این جام بر جانت زدی زخم از این مستی نمودی خویش ، نابود ندانستی تو را ایام ، آلود گرفتی جان سالم را به بازی کجا رفت آن نشاط و سرفرازی به زیر لب سخن آورد آن مست که من...

درزی حاذقی نیستم تنها هنرم چشم دوختن است آن هم فقط به در مهدی حبیبی

حاضرم در خانه ی چشم تو زندانی شوم تا ابد درگیر اندوه و پشیمانی شوم در حضور دیگران احساس را پنهان نکنمن نمی خواهم اسیر عشق پنهانی شوم در کنارت ، چشمه ی آبم ، زلالم ، آبی ام با نبودت بی گمان دریای طوفانی شوم رفتی و من مثل شبها سرد و خاموشم ، بیاتا من از فانوس چشمت ، ماه رخشانی شوم در اتاق کوچکم محزون ...