جان من سنگدلی...

بی وفا طالب عشق از تو شدن بی جهت است
چشم ناپاک تو سرچشمه ی هر معصیت است

معرفت داشته هر دلبر شیرین سخنی
یار من از چه جهت این همه بی معرفت است

هرکه دل داده به دلدار دگر بی تردید
صاحب مرتبه و جایگه و منزلت است

لحظه ای خنده به لب داری و یکدم ناخوش
من ندانم که چه اندیشه در این مصلحت است

بهتر آنست که مهر تو از این سینه رود
دل من خسته از این نعمت و این موهبت است

مرحمت کن تو از این خانه ی دل بیرون شو
جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است

مهدی حبیبی